7 czerwrca 2009 na festiwalu “Dwa Teatry” w Sopocie Adrian Konarski otrzymał nagrodę za muzykę oryginalną do teatru telewizji “Szkoła żon” w reżyserii Jerzego Stuhra
Rozwiń ▼
Spektakle telewizyjne oceniało jury w składzie: Juliusz Machulski, Marek Nowakowski, Dominika Ostałowska, Jerzy Satanowski i Arkadiusz Tomiak.
Wyniki trwającego od piątku festiwalu ogłoszono w niedzielę wieczorem w teatrze Tarasy w Sopocie.
Nagroda Grand Prix dla twórców “Golgoty wrocławskiej” wyniosła 30 tys. zł. Otrzymali ją Jan Komasa (reżyseria), Adam Ferency (za rolę Henryka Szwejcera), Piotr Głowacki (za rolę Krzysztofa), Grzegorz Piątkowski (scenografia) oraz Michał Jacaszek (muzyka).
Spektakl “Golgota wrocławska” wygrał też w kategoriach: najlepsza rola męska – Adam Woronowicz za postać Feliksa Rosenbauma, oryginalny polski tekst dramatyczny – Piotr Kokociński i Krzysztof Szwagrzyk, zdjęcia – Radosław Ładczuk oraz montaż – Bartłomiej Pietras.
Nagroda dla najlepszej aktorki – za rolę Haliny Szwarc w spektaklu “Doktor Halina” – przypadła Joannie Kulig.
Ponadto przyznano trzy wyróżnienia: dla Katarzyny Herman i Ewy Kaim za role Ali i Violi w “Koncercie życzeń” oraz dla Cezarego Żaka, który wcielił się w postać ppłk Trochimowicza w spektaklu “Tajny współpracownik” w reż. Krzysztofa Langa.
Dwie nagrody zdobył spektakl telewizyjny “Kwatera bożych pomyleńców” Władysława Zambrzyckiego – za reżyserię został wyróżniony Jerzy Zalewski, a za scenografię Jacek Ukleja oraz Dorota Morawetz.
Pozostałe nagrody w kategorii spektaklu telewizyjnego otrzymali: Mariusz Malec za twórczą realizację telewizyjną spektaklu teatralnego (“Teczki Teatru Ósmego Dnia”).
Spektakle telewizyjne oceniało jury w składzie: Juliusz Machulski, Marek Nowakowski, Dominika Ostałowska, Jerzy Satanowski i Arkadiusz Tomiak.
Nagroda Grand Prix dla słuchowiska “Walizka” (Program II Polskiego Radia) wyniosła 20 tys. zł. Otrzymali ją twórcy dzieła: autorka tekstu Małgorzata Sikorska-Miszczuk, reżyser Julia Wernio, realizacja akustyczna Andrzej Brzoska, opracowanie muzyczne Renata Baszun.
Nagrodę aktorską za rolę kobiecą Żaklin w “Walizce” oraz Marii w słuchowisku “Woyzeck” (Program II PR) wg dramatu Georga Buchnera otrzymała Julia Kijowska.
Dwie równorzędne nagrody za role męskie przypadły: Ignacemu Gogolewskiemu za postać Fransua Żako w słuchowisku “Walizka” oraz Bronisławowi Wrocławskiemu za rolę Sammy’ego w słuchowisku “Mały światek Sammy Lee” (Radio Łódź).
Nagroda za reżyserię przypadła ex aequo Janowi Warenyci za słuchowisko “Osiedle” wg prozy Lidii Amejko oraz Januszowi Zaorskiemu za utwór “Novecento” Alessandro Baricco (oba słuchowiska Programu III PR).
Za najlepszy scenariusz oryginalny nagrodzono Marka Baczewskiego (słuchowisko “Nie używaj tego ognia“, w reż. Waldemara Modestowicza, Teatr Polskiego Radia).
Nagrodę za scenariusz będący adaptacją otrzymał Sylwester Woroniecki (słuchowisko “De profundis” na podstawie reportaży Artura Daniela Liskowackiego, Polskie Radio Szczecin).
Za realizację akustyczną słuchowiska “Osiedle” oraz “Nie używaj tego ognia” nagrodzono Tomasza Perkowskiego. Włodek Pawlik został nagrodzony za muzykę oryginalną (słuchowisko “Novecento”).
W skład jury oceniającego słuchowiska weszli: Ewa Ziętek, Wojciech Fułek, Edward Pałłasz, Wacław Tkaczuk i Piotr Tomaszuk.
Nagrodę Honorową im. Krzysztofa Zaleskiego za “twórczość odrzucającą stereotypy i łatwe nowinki, umocowaną w pamięci i historii, dotyczącą problemów współczesności” otrzymały spektakl TV “Golgota wrocławska” oraz słuchowisko “De profundis”.
W tej edycji festiwalu “Dwa Teatry” rywalizowało 16 ubiegłorocznych spektakli TV oraz 15 słuchowisk Teatru Polskiego Radia.
(PAP)
„Szkoła żon”
Reżyseria: Jerzy Stuhr.
Przekład: Artur Międzyrzecki.
Zdjęcia (film/reportaż): Tomasz Wert.
Scenografia: Ryszard Melliwa.
Kostiumy: Joanna Jaśko-Sroka.
Muzyka: Adrian Konarski.
Obsada: Jerzy Stuhr, Karolina Chapko, Oskar Hamerski, Sonia Bohosiewicz, Roman Gancarczyk, Eugenia Horecka, Zbigniew Ruciński, Aleksander Fabisiak, Ryszard Łukowski i inni
Napisana w 1662 r. “Szkoła żon” była pierwszą większą komedią Moliera, która spowodowała rewolucyjne przemiany w sztywnym kanonie siedemnastowiecznego komediopisarstwa i wywołała namiętne polemiki dotyczące jej wartości literackiej i moralnej. Molier odpowiedział na niewybredne ataki literackich konserwatystów króciutką sztuką “Krytyka szkoły żon”, w której pedantyczny markiz Lizydas i cnotliwa Klimena krytykują sztukę w salonie Uranii. Pani domu broni jej z kolei ze swoją kuzynką Elizą i kawalerem Dorantem.
Jedna z tych sztuk Moliera, które spowodowały rewolucyjne przemiany w sztywnym kanonie siedemnastowiecznego komediopisarstwa, wywołując zaciekłe polemiki i niewybredne ataki literackich konserwatystów. Uznaje się ją za początek komedii charakterów, łączącej w sobie elementy psychologiczne i obyczajowe.
Główny bohater Arnolf to dojrzały mężczyzna, zamożny i stateczny mieszczanin, który pragnie się ożenić. Opanowany obsesją niewiary w kobiecą uczciwość, wymyśla chytry sposób by uniknąć małżeńskich rogów. Od kilkunastu lat w jego domu przebywa Anusia, którą wziął na wychowanie jako dziecko niskiego stanu. Odizolował dziewczynę od wszelkiej, jego zdaniem, zbędnej wiedzy by przygotować sobie odpowiednią żonę: absolutnie głupią, oddaną i wierną, której wystarczy modlić się, kochać męża, prząść na wrzecionie.
Natury nie da się jednak oszukać. Zabiegi Arnolfa przynoszą niezamierzone skutki. Arnolf, śmieszny i tragiczny zarazem, jest jedną z najlepiej napisanych ról. Molier, wytrawny aktor, stworzył ją dla siebie.
